آسیب‌های ورزشی و مفاصل, مجله

درمان پارگی TFCC و درد سمت خارجی مچ دست بدون جراحی | فیزیوتراپی تخصصی

آسیب TFCC چیست؟ علائم، روش‌های درمان و تمرینات تخصصی مچ دست

درد در سمت انگشت کوچک مچ دست، به‌خصوص هنگام چرخاندن کلید، بازکردن درِ بطری، بلندکردن قابلمه، کار با ابزار یا انجام حرکات ورزشی، ممکن است به علت آسیب ساختاری به نام TFCC ایجاد شده باشد.

این ساختار در حفظ پایداری مچ، توزیع فشار و انجام حرکات چرخشی ساعد نقش مهمی دارد. آسیب آن ممکن است بر اثر زمین‌خوردن، ضربه مستقیم، تمرین ورزشی سنگین یا استفاده مکرر از مچ ایجاد شود.

بسیاری از آسیب‌های TFCC بدون جراحی و با ترکیبی از استراحت کنترل‌شده، مچ‌بند مناسب، اصلاح فعالیت و فیزیوتراپی درمان می‌شوند. با این حال، انتخاب روش درمان به شدت آسیب، وجود بی‌ثباتی و شرایط فرد بستگی دارد.

اگر درد شدید، تورم قابل‌توجه، کاهش قدرت دست یا احساس بی‌ثباتی دارید، پیش از انجام تمرینات باید توسط پزشک یا فیزیوتراپیست معاینه شوید.

TFCC چیست و چه وظیفه‌ای دارد؟

TFCC نام مجموعه‌ای از غضروف‌ها و رباط‌های کوچک در سمت انگشت کوچک مچ دست است. این مجموعه میان انتهای استخوان ساعد و استخوان‌های کوچک مچ قرار دارد و مانند یک بالشتک و تثبیت‌کننده عمل می‌کند.

مهم‌ترین وظایف آن عبارت‌اند از:

  • کمک به پایداری مچ و انتهای استخوان‌های ساعد
  • توزیع فشار واردشده به مچ دست
  • کمک به چرخش نرم و کنترل‌شده ساعد
  • محافظت از مچ هنگام گرفتن یا بلندکردن اجسام
  • حفظ هماهنگی استخوان‌های مچ هنگام فعالیت‌های روزمره و ورزشی

هنگام چرخاندن کف دست به بالا و پایین، گرفتن یک وسیله سنگین یا تکیه‌دادن روی دست، فشار بیشتری به این قسمت وارد می‌شود. اگر فشار از تحمل بافت بیشتر باشد، احتمال کشیدگی یا پارگی آن افزایش پیدا می‌کند.

علت آسیب یا پارگی TFCC چیست؟

آسیب TFCC ممکن است به‌صورت ناگهانی یا به‌تدریج ایجاد شود.

آسیب ناگهانی

در این حالت، پارگی معمولاً بر اثر یک ضربه مشخص اتفاق می‌افتد. دلایل رایج آن شامل موارد زیر است:

  • زمین‌خوردن روی کف دست
  • پیچ‌خوردن ناگهانی مچ
  • گرفتن یک جسم سنگین در وضعیت نامناسب
  • ضربه مستقیم به مچ دست
  • کشیده‌شدن ناگهانی دست
  • حرکات شدید در ورزش‌هایی مانند تنیس، بدمینتون، ژیمناستیک و بدنسازی

آسیب تدریجی

گاهی TFCC بدون یک ضربه مشخص و در اثر فشارهای تکراری آسیب می‌بیند. این حالت ممکن است در افراد زیر بیشتر دیده شود:

  • ورزشکاران رشته‌های راکتی
  • بدنسازان و وزنه‌برداران
  • افرادی که زیاد با پیچ‌گوشتی یا ابزارهای چرخشی کار می‌کنند
  • کسانی که هنگام کار فشار مداومی به مچ وارد می‌کنند
  • افرادی که به‌طور مکرر اجسام سنگین بلند می‌کنند
  • افرادی که تغییرات فرسایشی مچ دست دارند

در بعضی افراد، شکل یا طول نسبی استخوان‌های ساعد باعث می‌شود فشار بیشتری به سمت انگشت کوچک مچ وارد شود. این موضوع ممکن است زمینه آسیب تدریجی TFCC را فراهم کند.

علائم آسیب TFCC مچ دست

نشانه‌های این آسیب با توجه به محل و شدت پارگی متفاوت‌اند. شایع‌ترین علائم عبارت‌اند از:

  • درد در سمت انگشت کوچک مچ دست
  • تشدید درد هنگام چرخاندن ساعد
  • درد هنگام بازکردن درِ شیشه یا چرخاندن دستگیره
  • درد هنگام بلندکردن قابلمه، کتری یا دمبل
  • درد هنگام تکیه‌دادن وزن بدن روی دست
  • کاهش قدرت گرفتن اشیا
  • احساس تق‌تق یا گیرکردن در مچ
  • تورم خفیف در سمت انگشت کوچک
  • احساس ضعف یا بی‌ثباتی مچ
  • درد هنگام حرکت‌دادن مچ به سمت انگشت کوچک

وجود درد در این ناحیه همیشه به معنای پارگی TFCC نیست. التهاب تاندون‌ها، شکستگی‌های کوچک، آرتروز مچ و بعضی آسیب‌های رباطی نیز می‌توانند علائم مشابهی ایجاد کنند.

چه زمانی باید به پزشک یا فیزیوتراپیست مراجعه کنیم؟

در موارد زیر بهتر است ارزیابی تخصصی را به تأخیر نیندازید:

  • درد پس از زمین‌خوردن یا ضربه شدید ایجاد شده است.
  • مچ دست متورم، کبود یا تغییرشکل‌داده است.
  • نمی‌توانید اشیا را با دست بگیرید.
  • مچ هنگام حرکت احساس بی‌ثباتی دارد.
  • درد بیشتر از چند روز باقی مانده یا در حال تشدید است.
  • مچ دست قفل می‌شود یا حرکت آن محدود شده است.
  • گزگز، بی‌حسی یا ضعف انگشتان وجود دارد.
  • درد با استراحت و اصلاح فعالیت کاهش پیدا نمی‌کند.

پس از ضربه شدید، ابتدا باید احتمال شکستگی یا دررفتگی بررسی شود.

آسیب TFCC چگونه تشخیص داده می‌شود؟

تشخیص با بررسی شرح‌حال، نحوه ایجاد آسیب و معاینه دقیق مچ آغاز می‌شود. فیزیوتراپیست یا پزشک محل درد، قدرت گرفتن، دامنه حرکتی، پایداری مچ و واکنش آن به فشار و چرخش را بررسی می‌کند.

ممکن است از بیمار خواسته شود حرکت‌هایی مانند تکیه‌دادن روی صندلی، چرخاندن ساعد یا گرفتن یک وسیله را انجام دهد. این آزمایش‌ها به تشخیص محل احتمالی آسیب کمک می‌کنند، اما نباید بدون آموزش روی مچ دردناک انجام شوند.

در صورت نیاز، بررسی‌های زیر درخواست می‌شود:

  • رادیوگرافی: برای بررسی شکستگی، وضعیت استخوان‌ها و علل استخوانی درد
  • تصویربرداری ام‌آر‌آی: برای مشاهده بهتر بافت‌های نرم، رباط‌ها و غضروف‌ها
  • تصویربرداری همراه با تزریق ماده مخصوص: در مواردی که پارگی کوچک است و نتیجه بررسی‌های معمول قطعی نیست
  • بررسی داخل مفصل: در موارد پیچیده یا زمانی که درمان جراحی مطرح باشد

نتیجه تصویربرداری باید در کنار علائم و معاینه تفسیر شود. مشاهده یک تغییر در تصویر، به‌تنهایی ثابت نمی‌کند که تمام درد بیمار از همان ناحیه ناشی شده است.

آیا پارگی TFCC بدون جراحی درمان می‌شود؟

بله. بسیاری از آسیب‌های خفیف تا متوسط، به‌ویژه اگر مچ بی‌ثبات نباشد، با درمان غیرجراحی بهبود پیدا می‌کنند.

برنامه درمان ممکن است شامل موارد زیر باشد:

  • کاهش موقت فعالیت‌های تحریک‌کننده
  • استفاده از مچ‌بند یا آتل مناسب
  • کنترل درد و تورم
  • بازیابی تدریجی دامنه حرکتی
  • تقویت عضلات مچ و ساعد
  • افزایش تدریجی توان گرفتن اشیا
  • اصلاح روش انجام کار یا ورزش
  • بازگشت مرحله‌ای به فعالیت

سرعت بهبود در همه افراد یکسان نیست. محل پارگی، شدت آسیب، مدت‌زمان گذشته از شروع درد، شغل، ورزش و میزان بی‌ثباتی مچ بر طول دوره درمان اثر می‌گذارند.

نقش مچ‌بند در درمان آسیب TFCC

در مرحله دردناک، استفاده کوتاه‌مدت از مچ‌بند می‌تواند حرکت‌های تحریک‌کننده را کاهش دهد و به بافت فرصت ترمیم بدهد. نوع مچ‌بند باید با شدت آسیب و فعالیت فرد متناسب باشد.

در آسیب‌هایی که چرخش ساعد باعث درد می‌شود، ممکن است به وسیله‌ای نیاز باشد که علاوه بر مچ، حرکت چرخشی ساعد را نیز محدود کند. انتخاب این وسیله بهتر است پس از معاینه انجام شود.

استفاده طولانی و خودسرانه از مچ‌بند ممکن است باعث کاهش قدرت و خشکی مچ شود. بنابراین مچ‌بند باید بخشی از برنامه درمان باشد، نه جایگزین تمرین‌درمانی.

فیزیوتراپی آسیب TFCC چگونه انجام می‌شود؟

فیزیوتراپی با توجه به مرحله آسیب تنظیم می‌شود. هدف اولیه کاهش درد و جلوگیری از فشار مجدد است. پس از کنترل علائم، تمرینات حرکتی و تقویتی به‌تدریج آغاز می‌شوند.

برنامه فیزیوتراپی می‌تواند شامل موارد زیر باشد:

  • آموزش روش صحیح استفاده از دست
  • اصلاح فعالیت‌های روزمره و ورزشی
  • تمرینات کنترل‌شده دامنه حرکتی
  • تمرینات بدون حرکت برای حفظ قدرت عضلات
  • تقویت تدریجی مچ، ساعد و قدرت گرفتن
  • تمرینات پایداری مچ
  • درمان دستی در صورت تشخیص فیزیوتراپیست
  • چسب‌گذاری یا استفاده از حمایت‌کننده مناسب
  • آماده‌سازی برای بازگشت به ورزش یا کار

لیزر، تکارتراپی یا روش‌های مشابه ممکن است در بعضی بیماران برای کنترل درد به‌عنوان درمان کمکی استفاده شوند. این روش‌ها جای تمرین‌درمانی، محافظت از مچ و اصلاح عامل ایجادکننده آسیب را نمی‌گیرند.

شاک‌ویو نیز درمان اصلی پارگی TFCC محسوب نمی‌شود. کاربرد آن تنها در بعضی مشکلات همراه و پس از تشخیص دقیق ممکن است بررسی شود؛ زیرا واردکردن فشار مستقیم به یک مچ دردناک و ملتهب برای همه بیماران مناسب نیست.

تمرینات تخصصی برای درمان آسیب TFCC

تمرینات زیر یک راهنمای عمومی هستند و جای ارزیابی فردی را نمی‌گیرند. اگر آسیب شما پس از ضربه شدید ایجاد شده، مچ بی‌ثبات است یا احتمال شکستگی وجود دارد، تمرین را بدون اجازه متخصص آغاز نکنید.

قانون کنترل درد هنگام تمرین

در زمان انجام تمرین:

  • درد باید خفیف و قابل‌کنترل باشد.
  • درد تیز، ناگهانی یا رو به افزایش قابل‌قبول نیست.
  • درد نباید تا روز بعد بیشتر شود.
  • ایجاد تورم، تق‌تق دردناک یا احساس خالی‌کردن مچ نشانه توقف تمرین است.
  • افزایش تعداد و مقاومت باید تدریجی باشد.

اگر درد هنگام تمرین بیشتر از ۳ از ۱۰ شد یا تا روز بعد باقی ماند، شدت تمرین را کاهش دهید و برای بررسی برنامه با فیزیوتراپیست مشورت کنید.

مرحله اول: کاهش درد و حفظ قدرت

این مرحله زمانی مناسب است که مچ هنوز دردناک است و حرکات چرخشی یا گرفتن اشیا باعث تحریک آن می‌شود.

تمرین اول: حرکت آرام خم و راست‌کردن مچ

ساعد را روی میز قرار دهید و دست را از لبه میز بیرون نگه دارید. مچ را بدون وزنه و فقط در محدوده‌ای که درد ایجاد نمی‌کند، به‌آرامی بالا و پایین ببرید.

  • ۱۰ مرتبه
  • روزانه ۱ تا ۲ نوبت
  • بدون فشار و کشش شدید

هدف این تمرین جلوگیری از خشکی مچ است.

تمرین دوم: انقباض بدون حرکت برای راست‌کردن مچ

ساعد را روی میز بگذارید. دست دیگر را روی پشت دست آسیب‌دیده قرار دهید. سعی کنید مچ را به سمت بالا حرکت دهید، اما با دست سالم جلوی حرکت را بگیرید.

  • هر بار ۵ ثانیه نگه دارید.
  • ۵ تا ۸ مرتبه تکرار کنید.
  • فشار باید ملایم و بدون درد باشد.

تمرین سوم: انقباض بدون حرکت برای خم‌کردن مچ

کف دست سالم را زیر کف دست آسیب‌دیده قرار دهید. تلاش کنید مچ را به سمت پایین خم کنید، در حالی که دست سالم اجازه حرکت نمی‌دهد.

  • هر بار ۵ ثانیه
  • ۵ تا ۸ تکرار
  • بدون ایجاد درد در سمت انگشت کوچک

تمرین چهارم: چرخش کنترل‌شده ساعد بدون مقاومت

آرنج را کنار بدن و در زاویه ۹۰ درجه نگه دارید. ساعد را به‌آرامی بچرخانید تا کف دست یک‌بار رو به بالا و سپس رو به پایین قرار بگیرد.

  • حرکت فقط در محدوده بدون درد انجام شود.
  • ۸ تا ۱۰ مرتبه تکرار شود.
  • اگر چرخش دردناک است، دامنه حرکت را کمتر کنید.

مرحله دوم: افزایش قدرت مچ و ساعد

وقتی درد روزمره کمتر شده و تمرینات مرحله اول بدون تشدید علائم انجام می‌شوند، می‌توان تقویت سبک را آغاز کرد.

تمرین پنجم: تقویت خم و راست‌کردن مچ

ساعد را روی میز قرار دهید و یک بطری کوچک آب یا وزنه بسیار سبک در دست بگیرید. مچ را به‌آرامی بالا ببرید و سپس طی دو تا سه ثانیه پایین بیاورید.

این تمرین را یک‌بار با کف دست رو به پایین و یک‌بار با کف دست رو به بالا انجام دهید.

  • ۸ تا ۱۲ تکرار
  • ۲ نوبت
  • هفته‌ای ۳ تا ۴ روز

اگر درد ایجاد شد، ابتدا وزن و سپس دامنه حرکت را کاهش دهید.

تمرین ششم: تقویت گرفتن دست با حوله نرم

یک حوله کوچک و نرم را در دست بگیرید و آن را به‌آرامی فشار دهید. فشار نباید باعث درد سمت انگشت کوچک مچ شود.

  • ۵ ثانیه نگه‌داشتن
  • ۸ تا ۱۰ تکرار
  • روزانه یک نوبت

در شروع، از توپ سفت یا وسیله مقاوم استفاده نکنید؛ زیرا فشار زیاد می‌تواند درد را تشدید کند.

تمرین هفتم: چرخش ساعد با وسیله سبک

یک قاشق چوبی یا چکش بسیار سبک را از نزدیک انتهای دسته بگیرید. آرنج را کنار بدن نگه دارید و ساعد را با دامنه کم به دو طرف بچرخانید.

  • ۸ تا ۱۰ تکرار
  • ۲ نوبت
  • حرکت آهسته و کنترل‌شده

هرچه وسیله را از انتهای دورتر بگیرید، فشار بیشتری به مچ وارد می‌شود. در مراحل ابتدایی آن را نزدیک‌تر به سر وسیله نگه دارید.

مرحله سوم: افزایش تحمل وزن و بازگشت به فعالیت

این مرحله زمانی آغاز می‌شود که حرکات روزمره، گرفتن اشیای سبک و تمرینات قبلی بدون افزایش درد انجام شوند.

تمرین هشتم: انتقال وزن روی میز

روبه‌روی میز بایستید و کف دست‌ها را روی آن قرار دهید. مچ را تا حد امکان در وضعیت راحت نگه دارید. بخشی از وزن بدن را به‌آرامی روی دست‌ها منتقل کنید و دوباره به حالت اول برگردید.

  • ۵ تا ۱۰ ثانیه نگه دارید.
  • ۵ مرتبه تکرار کنید.
  • در صورت نبود درد، به‌تدریج زمان را افزایش دهید.

پس از تسلط بر این مرحله، با نظر فیزیوتراپیست می‌توان تمرین را روی سطح پایین‌تر و سپس در وضعیت چهاردست‌وپا انجام داد.

تمرین نهم: تمرین عملکردی متناسب با شغل یا ورزش

در این مرحله باید حرکت‌هایی که فرد در کار یا ورزش انجام می‌دهد، با فشار کم بازسازی شوند. برای مثال:

  • گرفتن سبک راکت بدون ضربه شدید
  • بلندکردن ظرف خالی و سپس افزودن وزن
  • چرخاندن آرام یک ابزار سبک
  • انجام حرکت‌های بدنسازی با وزن کم و مچ خنثی
  • تمرین کنترل‌شده گرفتن و رهاکردن توپ

شدت، سرعت و مدت تمرین نباید هم‌زمان افزایش پیدا کنند. ابتدا یکی از این عوامل را بیشتر کنید و واکنش مچ را تا روز بعد بسنجید.

چه حرکاتی ممکن است درد TFCC را بیشتر کنند؟

در مرحله اولیه بهتر است حرکات زیر محدود شوند:

  • شنا روی زمین
  • پلانک روی کف دست
  • پرس سینه یا سرشانه با مچ خم‌شده
  • بلندکردن وزنه سنگین
  • چرخاندن ابزار با فشار زیاد
  • بارفیکس و آویزان‌شدن طولانی
  • بازکردن درِ سفت شیشه
  • حمل کیسه سنگین با یک دست
  • تکیه‌دادن ناگهانی وزن بدن روی مچ
  • حرکت هم‌زمان مچ به سمت انگشت کوچک همراه با چرخش و فشار

محدودکردن این حرکات دائمی نیست. هدف این است که فشار واردشده در مرحله حساس کاهش یابد و سپس فعالیت‌ها به‌تدریج و براساس توان مچ از سر گرفته شوند.

درمان آسیب TFCC چقدر طول می‌کشد؟

مدت بهبود به نوع و شدت آسیب بستگی دارد. برخی آسیب‌های خفیف طی چند هفته بهتر می‌شوند، اما پارگی‌های شدیدتر یا آسیب‌های قدیمی ممکن است به چند ماه درمان نیاز داشته باشند.

بازگشت به ورزش فقط براساس تعداد هفته‌ها تعیین نمی‌شود. فرد باید بتواند فعالیت موردنظر را بدون درد، تورم و احساس بی‌ثباتی انجام دهد.

معیارهای مهم برای بازگشت ایمن عبارت‌اند از:

  • دامنه حرکتی مناسب و بدون درد
  • نبود تورم پس از فعالیت
  • قدرت مناسب مچ و ساعد
  • نزدیک‌شدن قدرت گرفتن دست آسیب‌دیده به دست سالم
  • نبود احساس بی‌ثباتی یا خالی‌کردن
  • انجام تمرین‌های مشابه ورزش یا کار بدون افزایش علائم

چه زمانی جراحی TFCC لازم می‌شود؟

همه پارگی‌های TFCC به جراحی نیاز ندارند. جراحی معمولاً زمانی بررسی می‌شود که:

  • مچ دست بی‌ثباتی قابل‌توجه داشته باشد.
  • پارگی شدید یا آسیب همراه وجود داشته باشد.
  • درد با درمان غیرجراحی مناسب کاهش پیدا نکند.
  • فرد پس از یک دوره کافی توانبخشی نتواند به فعالیت ضروری خود بازگردد.
  • شکل استخوان‌های ساعد باعث فشار مداوم و قابل‌توجه به این ناحیه شود.

تصمیم جراحی باید براساس معاینه، تصاویر پزشکی، میزان بی‌ثباتی، نیاز شغلی و ورزشی و پاسخ بیمار به درمان غیرجراحی گرفته شود.

پس از جراحی نیز فیزیوتراپی برای کنترل درد، بازیابی حرکت، افزایش قدرت و بازگشت ایمن به فعالیت ضروری است. زمان شروع حرکت و تمرین باید مطابق دستور جراح باشد.

چگونه از آسیب مجدد TFCC جلوگیری کنیم؟

برای کاهش احتمال بازگشت درد:

  • پیش از ورزش مچ و ساعد را به‌تدریج گرم کنید.
  • وزن تمرین را ناگهانی افزایش ندهید.
  • هنگام بلندکردن وزنه، مچ را تا حد امکان صاف نگه دارید.
  • قدرت عضلات مچ و ساعد را به‌صورت متعادل افزایش دهید.
  • مدت فعالیت‌های تکراری را مدیریت کنید.
  • بین تمرین‌های سنگین زمان کافی برای استراحت در نظر بگیرید.
  • ابزار یا راکت را بیش از حد محکم نگیرید.
  • تکنیک ورزش یا فعالیت شغلی خود را اصلاح کنید.
  • در صورت بازگشت درد، حجم تمرین را موقتاً کاهش دهید.

پرسش‌های متداول درباره آسیب TFCC

آیا پارگی TFCC خودبه‌خود خوب می‌شود؟

آسیب‌های خفیف ممکن است با محافظت از مچ و اصلاح فعالیت بهبود پیدا کنند. با این حال، ادامه‌دادن فعالیت دردناک می‌تواند روند ترمیم را طولانی کند. در صورت ماندگاری درد، معاینه تخصصی لازم است.

آیا برای درمان TFCC باید مچ کاملاً بی‌حرکت شود؟

در بعضی آسیب‌های حاد، محدودکردن موقت حرکت ضروری است. نوع وسیله و مدت استفاده به شدت آسیب بستگی دارد. بی‌حرکتی طولانی و خودسرانه می‌تواند باعث خشکی و ضعف مچ شود.

آیا ورزش‌کردن با وجود درد TFCC مجاز است؟

تمریناتی که درد را تشدید می‌کنند مناسب نیستند. فعالیت باید به سطحی کاهش یابد که در زمان اجرا و روز بعد باعث افزایش درد و تورم نشود.

آیا صدای تق‌تق مچ نشانه پارگی TFCC است؟

صدای مچ به‌تنهایی نشانه قطعی پارگی نیست. اگر صدا همراه با درد، ضعف، گیرکردن یا بی‌ثباتی باشد، ارزیابی تخصصی توصیه می‌شود.

آیا تکارتراپی یا لیزر باعث ترمیم پارگی می‌شوند؟

این روش‌ها ممکن است در بعضی افراد به کنترل درد کمک کنند، اما درمان اصلی بر محافظت مناسب، اصلاح فعالیت و تمرین‌درمانی مرحله‌ای استوار است. هیچ دستگاهی به‌تنهایی جای برنامه توانبخشی را نمی‌گیرد.

چه زمانی می‌توان به بدنسازی برگشت؟

وقتی حرکات روزمره و تمرینات سبک بدون درد و تورم انجام شوند، می‌توان زیر نظر متخصص بار تمرینی را افزایش داد. حرکاتی مانند شنا، بارفیکس و وزنه‌های سنگین باید دیرتر و به‌صورت مرحله‌ای اضافه شوند.

درمان تخصصی آسیب TFCC در کلینیک فیزیوتراپی آمیتیس

در کلینیک فیزیوتراپی آمیتیس، ابتدا علت درد، پایداری مچ، قدرت گرفتن دست و نحوه انجام فعالیت‌های روزمره یا ورزشی بررسی می‌شود. سپس برنامه درمانی متناسب با شدت آسیب و نیاز هر فرد تنظیم خواهد شد.

این برنامه ممکن است شامل کنترل درد، استفاده از حمایت‌کننده مناسب، درمان دستی، تمرینات مرحله‌ای و آموزش بازگشت ایمن به ورزش یا کار باشد.

اگر در سمت انگشت کوچک مچ درد دارید یا هنگام چرخاندن و گرفتن اشیا احساس درد و ضعف می‌کنید، برای ارزیابی تخصصی و رزرو وقت در کلینیک فیزیوتراپی آمیتیس اینجا را کلیلک کنید.

مشاهده پست اینستاگرام درباره آسیب TFCC و تمرینات تخصصی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *